☆¨*·¤.,.~·**¯`·*♡*ME~mE*MeAw☆¨*♡*·´¯**·~.,.¤·*¨☆

 

และแล้วก็มาถึง...ช่วงเวลาที่เป็นช่วงเวลาแห่งการเฉลิมฉลอง

ทุกที่ต่างก็ตกแต่ง ประดับประดาด้วยไฟหลากสี น่ารักๆ ให้อารมณ์การเฉลิมฉลองดีเหลือเกิน

และทุกครั้งที่มาถึงช่วงเวลานี้...เราก็ยังเหมือนเดิม...รู้สึกอยากจะเฉลิมฉลองกับอะไรบางอย่าง และกับใครบางคน

แต่ก็นะ...มันคงไม่มีวันนั้นหรอก...(ตัดพ้อตัวเองซะเหลือเกิ๊นนน)

ก็มันจิงนิ่หว่า...แต่เราก็พยายามมองข้ามมันไป...

ปีนี้...คิดกับตัวเองว่า"เราอยากได้อะไร เป็นของขวัญให้กับตัวเองบ้าง"

คำตอบ...มันมีมากซะจนจำไม่ไหว..และตอบตัวเองแทบจะไม่ซ้ำกันในแต่ละวัน

มันคืออะไรน่ะหรอ................................................................

.............................................................

..........................................

............................

มันคือความรู้สึกที่เหมือนกับว่ามีใครคนนึงคอยเป็นห่วงและดูแลเราตลอด...

เป็นคนที่ดูแลเราได้....

เป็นคนที่เค้าจะมาอยู่ข้างๆเราทุกครั้งที่เรารู้สึกเหนื่อย....

เป็นคนที่เค้าจะมาอยู่ข้างๆเราทุกครั้งที่เรารู้สึกเหงา...

เป็นคนที่เค้าจะมาอยู่ข้างๆเราทุกครั้งที่เรารู้สึกล้า...

เป็นคนที่เค้าจะมาอยู่ข้างๆเราทุกครั้งที่เรารู้สึกกลัว

ขอแค่นี้....ได้มั้ย.............................."ฟ้า"

 

 

แต่ในอีกด้านนึง

ถึงแม้ว่าจะไม่มีคนๆนั้นจิงๆ...เราก็ไม่เสียใจนะ

เพราะตอนนี้...เราคิดว่ามันเป็นความรู้สึกที่มีความสุขมากที่สุดแล้ว

มีพ่อแม่ที่น่ารัก(มาก)...มีเพื่อนๆ ที่น่ารักและเข้าใจเรา...

มีอากาศที่สดชื่นๆ ทุกๆเช้าที่ตื่นขึ้นมา...มีต้นไม้ที่คอยโบกพริ้วไปกับสายลมที่เย็นยะเยือกที่ประทะกับหน้าของเรา

และมีท้องฟ้าที่กว้าง และสดใสเสมอ

ช่วงนี้ไม่รู้เป็นอะไร..ก่อนเข้าบ้านทุกครั้ง

ชั้นชอบที่จะแหงนหน้ามองท้องฟ้า...ที่สวยงาม และสดใส...

มันทำให้ชั้นรู้สึกเหมือนว่า..ความเหนื่อย ความเครียดของชั้นมันจะหายไปทันใด

รู้สึกดีจิงๆ...........

"ถึงแม้ว่าการรู้สึกดีนั้น...จะไม่มีคนรู้สึกกับเราไปพร้อมๆกันก็ตาม..."

 

 

 

 

ไปเที่ยวกานนนนนน

ไปนั่งเล่นกับเพื่อนอ้น ยัยนิน แล้วก็โอปอ แถมมีเพื่อนEmma &Engrid เด็กBBAจากประเทศสวีเดนที่มาแลกเปลี่ยน

หนุกหนานนะ....มากกกกก

ขอฟันธงว่า....สองสลึง...ชิดซ้ายยยยครับ

นังเล่น...ที่สุดแล้ววววววววว

ผู้ชายหล่อ....(ต้องดูดีๆ...ถ้าหลังห้าทุ่ม...ตูดยังไม่สาย...มือยังไม่ออก...แสดงว่าเป็นชายจริงๆ..ดูดีๆล่ะ...555+)

ผู้หญิง...ไม่สวยมาก...แต่ก็โอเค...(ดีๆ....อิอิ...)

ดาราเยอะอยู่.....

โดยเฉพาะ....เจไดสุดที่รักของช้านนนนนน

ไปร้านนี้บ่อยเหลือเกิ๊นนนนนน

แล้ววันนั้นเราก็โชคดีจริงๆ...เจอสุดที่รัก....เค้าหล่อจริงๆอ่ะ..น่ารักมากกกก

แต่ไม่กล้าเข้าไปคุย...ขอดูอยู่ห่างๆก็หลับฝันดี...เพ้อไปอีกนานนนนน

ตอนนี้..ใครจะไปนั่งเล่น....บอกด้วยยยยยย อิอิ

 

เมื่อวันที่30 ก.ค. ถึงวันที่ 3 ส.ค. เราได้ๆปสร้างฝายที่จังหวัดลำปาง

ซึ่งเป็นค่ายที่ทางRB club ร่วมกับทางบริษัท ปูนซีเมนต์ จำกัด (มหาชน) ได้จัดค่ายนี้ขึ้น

...ตอนแรก...ที่ได้รู้ว่าจะมีค่ายนี้...ก็บอกกับตัวเองว่า...ไม่ว่ายังงัยเราจะต้องไปให้ได้!!!

ไม่ยังงั้นชีวิตในรั้วมหาลัยของเรา...ไม่คุ้มแน่ๆ...-_-

....

   เวลาสามทุ่มครึ่งทุกคนก็ทยอยกันขนข้าวของสัมภาระ..โดยเฉพาะชั้น...กระเป๋าจะแตกให้ได้...ไม่รุ้ว่าชั้นจะเอาเสื้อผ้าไปทำไมเยอะแยะ...ได้ข่าวว่ากลับบ้านมานี่เหลือชุดที่ยังไม่ใส่อีก3-4ชุด -*-..เซ็งงง   แล้ว...ขึ้นรถไฟชั้นสาม...-*-...ขบวนที่สอง....(โปรดฟังอีกครั้ง...รถไฟชั้นสาม-*-)อาจจะมีบางคนที่ยังไม่เคยขึ้นรถไฟ...อาจจะไม่รู้ว่ารถไฟชั้นสามเนี่ย...มันเป็นจะได๋...เด๋วข้าเจ้า...จะเล่าให้ฟัง...(โห...ยังไม่ทันไปก็อู้ภาษาเหนือซะแล่ว...ฮ่าๆๆ)คือรถไฟชั้นสาม..เป็นรถไฟชั้นที่ถูกที่สุด...แล้วสภาพที่นั่งในรถไฟ ก็จะเป็นที่นั่งที่หันหน้าเข้าหากันที่นั่งก็จะนั่งได้สองคน.....นี่ยังดีนะที่ที่นั่งยังเป็นเบาะ...ถ้าเป็นไม้ล่ะก็...ตูดพังแน่ๆ-*-แต่ละคนก็เอาข้าวของตัวเองจับจองที่นั่งกันตามใจชอบ...ซักพักรถไฟก็ออกจากชานชาลารถไฟออกจากชานชาลาเวลาประมาณ สี่ทุ่ม...เราก็ค่อนข้างตื่นเต้น...เพราะเป็นการขึ้นรถไปครั้งแรกในชีวิต อิอิ  รถไฟออกจากหัวลำโพงก็ไปจอดที่ชานชาลาต่อไป...ซึ่งก็จำไม่ได้ว่าเป็นชานชาลาอะไร...น่าจะเป็นสถานีสามเสน...ก็มีคนขึ้นมาอีก...และแล้วเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น...มีผู้ชายคนนึงเค้าเดินมาที่ที่นั่งที่เพื่อนต้านั่งกับน้องอีกคนนึง... 

แล้วเค้าก็บอกว่า...ที่ที่ต้านั่งอ่ะเป็นที่เค้า....อ่าววว...เราก็แบบว่า งง...อะไรวะ...แต่จริงๆแล้วอ่ะ..ที่นั่งมันจะมีเลขที่ระบุไว้อยู่ตามตั๋วรถไฟ...สรุปคือ เราก็ต้องย้ายที่ให้เค้านั่ง...เราก็ต้องย้ายเหมือนกัน...ไม่งั้นเด๋วคนอื่นขึ้นมาเค้าก็มาไล่ที่เราอีก -*-พอย้ายมาเราก็ย้ายที่นั่งให้ตรง...ตามตั๋ว..แต่ที่ที่เรานั่งน่ะ...หน้าต่างมันดันปิดไม่ได้ -*-...แบบว่าเป็นระบบแมนนวล (Manual) ชั้นก็แบบ...เซ็ง...แต่ก็เอาเหอะ...เรามาค่ายนี่เนอะ...จะสบายอะไรมากมาย....ใช่ป่ะแล้วตอนแรกที่เราเข้าใจว่า...ไปภาคเหนือ...คงใช้เวลาเดินทางน่าจะไม่เกิน10ชั่วโมง...เพราะบ้านเราก็อยู่อุตรดิถต์...น่าจะใช้เวลาต่างกันไม่มาก...เออ ซักแปร๊บนึง...มึคนบอกว่าถึงสิบโมงเช้า...ของอีกวันนึง...-*-ชั้นนี่แบบ...อะไรนะ..สิบสองชั่วโมง...เอ่ออออ...พระเจ้าช่วย ชั้นจะตายมั้ยยยย...อืม...ไหนๆก็ไหนๆแล้ว...สู้โว้ยยย เฮ้ออออ...นั่งไปเรื่อยๆๆๆๆ...ระหว่างทางที่นั่งไป...ก็นะ...เมื่อยได้ที่มากๆ..แล้วสภาพห้องน้ำครับ...ไม่อยากจะเซดดด....เหอๆ....สุดยอดดด  คือสภาพอ่ะนะ...เข้าไปแบบ-*- อืมมม ทั้งกลิ่น...สภาพ...โ-ตรเ-ยเลยยยแต่ก็ต้องทนอ่านะ...คือแบบสิบชั่วโมงจะให้อั้นก็คงกระเพราะปัสสาวะแตกแน่ๆ...ทิวทัศน์...สวยงามมาก....เราก็คิดนะ...ถ้ามาค่ายแล้วให้นั่งรถทัวร์มา...นั่งรถไฟตู้นอนแอร์...มาก็คงไม่ใช่อ่านะ..มันต้องได้อารมณ์แบบเข้าถึงธรรมชาติอย่างแท้จริง...อย่างรถไฟขั้นสามนี่..ถึงจะถูกกกกกกกกกก ฮ่าๆๆแล้วนั่งรถไฟด้วยความอดทนอย่างที่สุดในชีวิตอ่ะท่านผู้อ่านที่เคารพทุกท่าน....ไม่รู้จะพูดยังงัย...แต่เคยกันมั้ยอ่ะที่นั่งอยู่เฉยเป็นเวลาทั้งหมด  สิบสี่ชั่วโมงงง (โปรดฟังอีกครั้ง..สิบสี่ชั่วโมงครับ-*-)ได้ยืดแข้งยืดขานิดหน่อย...เอาขาไปพาดที่นั่ง แนน กะจวงมัน...มันก็เอาขามาพาดที่ที่นั่งเรา...เรียงรายอย่างสวยงาม...อิอิ

                                                                               

รถไฟ...เทียบชานชาลานครลำปาง เวลาเที่ยงของวันที่ 30 ก.ค.ใช้เวลาเดินทางจากกรุงเทพ-ลำปางเป็นเวลา สิบสี่ชั่วโมงเมื่อลงรถไฟมาก็มีรถทัวร์อย่างดี...ของบริษัทปูนฯลำปาง..มารับส่งเข้าที่พัก ซึ่งเป็นเรือนรับรองของบริษัทปูนฯลำปาง...ขอบอกว่าที่พักนั้นอย่างไฮโซ ประมาณว่าโรงแรมนั่นแหละ... แล้วพอเข้าที่พักเราก้อนอนกันห้องละสองคน..แนน-จวงและ เหมี่ยว-หมิวสุดสวยยย ฮ่าๆๆคือจะบอกว่าโครงการสร้างฝายของบริษัทปูนฯนี้...มีชาวค่ายหลายกลุ่มเข้ามsurvey ไม่ว่าจะเนชมรมอนุรักษ์ธรรมชาติของธรรมศาสตร์..และเด็กวิศวะ ลาดกระบัง.โดยเฉพาะไอ้กลุ่มเด็กวิศวะ ลาดกระบังมันช่างกวนพระบาทสิ้นดี แต่ก็ยินดีที่ได้รู้จักทุกๆคนน้า....ขนาดคนใน RB club เรายังรู้จักไม่ครบทุกคนเลย...แต่ทุกคนน่ารักมีน้ำใจมาก เมื่อเอาของเข้าที่พักเรียบร้อย ก็เปลี่ยนชุดเตรียมตัวเข้าป่าเพื่อสร้างฝายกัน...ก่อนจะทำการสร้างฝายนั้นเราก็จะต้องเข้าอบรมเกี่ยวกับการสร้างฝายก่อน...

 

                          

ความรู้วันละนิด......การที่เราจะสร้างฝายในครั้งนี้น่ะ...ไม่ใช่สร้างเพื่อกั้นน้ำ...แต่เป็นการสร้างเพื่อชะลอน้ำ เช่นน้ำฝนที่ตกลงมา...ใ

ห้มันไหลช้าลงเพื่อทำให้ป่าบริเวณนั้นมีความชุ่มชื้นมากขึ้น

พอได้รับความรู้เกี่ยวกับการทำฝายแล้ว...ซึ่งเราก็ได้ตระหนักถึงความสำคัญของน้ำ...จริงๆ..จากแต่ก่อนที่เรารู้นะ..ว่า"น้ำ"มันสำคัญแต่เราก็ไท่ได้เข้าใจอย่างลึกซึ้งนะ...แต่พอมาที่นี่...เราได้รู้...ได้ตระหนัก...ถึงความสำคัญของน้ำ... และที่สำคัญ เราได้เป็นพสกนิกรชาวไทยคนหนึ่ง...ที่ได้น้อมรับพระราชดำริของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวมาปฏิบัติ....

                                                 "พ่อหลวงของชาวไทย เป็นพ่อหลวงที่ประเสริฐที่สุดในโลกนี้..หาใครเทียบเทียมมิได้จริงๆ"

 

เราได้แบ่งกลุ่มออกเป็นทั่งหมดสี่กลุ่มใหญ่ๆ...ซึ่งก็ได้รวมชมรมอนุรักษ์ธรรมชาติ และ เด็กวิศวะ ลาดกระบังมาด้วย...แต่ละกลุ่มก็สร้างฝายกันอย่างเมามัน...เป็นฝายที่สร้างจากวัสดุที่หาได้จากท้องถิ่นแถวนั้น...ไม่ว่าจะเป็น ไม้ไผ่ ก้อนหิน ดิน  เหนื่อยมากมาย...แต่สนุกจริงๆ...^^ วันแรกนี้ก็ทำกันกลุ่มละ 1 ฝาย...แต่เหนื่ออย่างกัทำกันซัก 10 ฝายแน่ะ...เวลาสี่ห้าโมงก้อกลับเข้าที่พัก...อาบน้ำ...กินข้าวเย็น...ที่อร่อยที่สุดเท่าที่เคยกินมาเลย...แม่ครัวฝีมือดีมากๆๆๆๆ  ช่วงดึก...มีนัดคิดเลขเร็ว กันที่ห้อง 108 ...เรากะหมิวก็เข้าไปดูๆนิดหน่อยแล้วซักครู่ก้อมีการขนเครื่องดื่มมา...แบบเต็มที่มากๆ ฮ่าๆๆ แต่ซักพัก...เราก็แบบว่า..ไม่เอาดีก่า...ไปนอนเด๋วต้องตื่นแต่เช้าไปทำฝายต่อ...

                        

 เช้าวันที่ 1 ส.ค. นัดกินเข้าเช้า...แล้วจะทำการไปทำฝายที่ป่าบริเวณเหมืองของบริษัทฯปูน...คราวนี้ทำยากกว่าฝายแรก... เพราะจะต้องตัดไม่มาเรียงติดกัน...ดีนะที่มีพี่ๆที่ปูนฯมาช่วยตัดไม้...ไม่งั้น -_-'' ตายแน่ๆ...แต่สนุกตรงที่ได้ลองตอกไม้ไผ่...โดยใช้ค้อนยักษ์...หนักมากมาย..ปวดแขนกันเลยทีเดียว...แต่เพื่อนแนนของเรา...ตอกไปตอกมา แนนมันทำค้อนแตกเลยครับท่าน..เลยได้รับการขนานนามว่า "แนนค้อนแตก...555+"...(เพื่อนแนนอย่าโกรธน้า...อ่ะล้ออเล่งงงง...อิอิ)พอทำฝายเสร็จ..ช่วงบ่ายก็ไปแช่น้ำพุร้อน ที่บ่อน้ำพุร้อนแจ้ซ้อน...สนุกมากๆเลย ซื้อไข่ 2 ชะลอม...เอาไปต้มในบ่อน้ำร้อน... แล้วพวกเรา ทั้งแนน จวง หมิว ต้า..ก็ไปแช่น้ำพุร้อนเป็นการฆ่าเวลา...พวกเราแช่แบบห้องเดี่ยว...แต่แช่ด้วยกันหมด...ฮามากๆ...น้ำแร่..ที่อยู่ในอ่างน่ะ...ร้อนมากกกกเลย...ประมาณซัก 40-50 องศาได้...ขาจุ่มไปตอนแรก..นึกว่าขาพองซะแล้ว...แหะๆ... เด๋วจะค่อยเอารูปให้ดูทีหลังละกันนะจ้ะ...o(>___<)o หลังจากนั้นก็แวะตลาด...เป็นตลาดที่ไม่ได้ใหญ่อะไรมาก...เป็นตลาดคล้ายบ้านเราอุตรดิตถ์ มีลำไยขายกำละ 5 บาท (ถูกมากกกก อ่ะ...ซัดไปสองกำก็ตาแฉะแย่แล้ววว) แล้วก็มีเห็ดขาย..มีผลไม้เยอะแยะ...มีของกินแปลกๆมากมายเลย...เนี่ย...ชอบตลาดแบบเนี้ย...มันจะมีของแปลกๆที่เราไม่เคยเห็น...ชอบๆ ชั้นก็ซื้อข้าวเหนียวปิ้งมาด้วย  แอบอยากกิน  อิอิ ...เดินๆไปกะว่าพอและ..แต่เดินไปเจอสัปปะรด..น่ากินมาก..แต่อาจารย์ซื้อหมดเลยยย...เอ่อ...อดแดะ ครับท่าน...พี่ๆที่นำเที่ยวเห็นว่าอยากกินก็เลยแวะหาที่จอดซื้อสัปปะรดอีก.. ก็อยู่ใกล้ๆตลาดแหละ...เรากะแนนก็กะว่าซื้อซัก 10 บาท มากินด้วยกัน...แต่พอพี่เค้าปอกมาให้เรียบร้อย...ได้มาแบบสองถุงใหญ่ๆๆๆ...มากกก เราแบบ เอ่อ...จะกินยังงัยหมดวะเนี่ย-*-...ก็ได้ข่าวว่าพี่เค้าขายกิโลละ 4 บาทเองงง..จะถูกไปไหนวะ...หลังจากซื้อของและตกตะลึงกับราคากันอย่างเต็มที่แล้ว ก็กลับเข้าที่พัก กลับไปช่วงเย็นก็กินข้าว และมีร้องเกะกันอย่างหนุกหนาน...อิอิ แต่เราไม่ค่อยครึกครื้นเท่าไหร่...รู้สึกเนือยๆ..เฉื่อยๆ ยังงัยไม่รุ...เลยขอตัวขึ้นไปนอนดีก่า ....เพราะตอนเช้าต้องออกแต่เช้าเดินทางไปบ้านสามขา ตำบลหัวเสือ...นัดทานข้าว 7.15 น.(เช้ามากกก)

 

                          

 เช้าวันที่2 ส.ค. กินข้าวแล้วขึ้นรถเดินทางต่อไปหมู่บ้านสามขา...เป็นหมู่บ้านที่ใช้ถ่ายทำโฆษณาของบริษัทฯปูน...ที่มีเด็กสองคนเดินอยู่ในป่า แล้วเดินเก็บของป่ากันอ่ะ...จำกันได้มะ...เด๋ววันนี้จะได้ไปดูสถานที่ถ่ายทำด้วยยยย เย้!!!! พอไปถึงหมู่บ้านก็ได้รับการต้อนรับจากพ่อหลวง..หรือผู้ใหญ่บ้านนั่นเอง รวมถึงเจ้าบ้านสี่ขาแห่งบ้านสามขา...หมาที่ชื่อเจ้าตาล...อิอิ..แต่เรียกกันว่า"ไส้อั่ว"..เพราะมันตัวเตี้ยๆ..แคระๆ เหมือนหมาพันธุ์ไส้กรอก..แต่มันอยู่เหนือ เลยกลายเป็นไส้อั่วซะเลยยยฮ่าๆๆๆ   ที่นี่...เป็นหมู่บ้านที่เราคิดว่าไม่ได้ลำบากอะไรมาก...ได้ข่าวว่ามี wireless -*-...ไฮโซไปมั้ยยย....ห้องน้ำนี่ก็ได้รับอุปถัมภ์กระเบื้องสุดไฮโซจากบริษัทฯปูนแบบปูกระเบื้องอย่างงาม...อืมมมก็ดี...ที่นี่เราต้องอยู่บ้านพัก Home stay แต่ละคนก็แยกเข้าพักในบ้านของชาวบ้านที่เค้าจัดมาไว้แล้ว...ซึ่งหมิว เหมี่ยว ก็ได้นอนที่บ้านแม่เป็ง....แต่ช่วงเช้าที่ไปถึงนี่เราก็เปลี่ยนชุดกันเข้าไปทำฝายกันเลยทีเดียววว..ถึกป่ะหล่ะ...ฮ่าๆๆแต่ฝายที่นี่ทำง่ายกว่าที่ปูน..เพราะเป็นฝายหิน...พอเดินเข้าไปในป่า...ก็รู้สึกได้ถึงความอุดมสมบูรณ์...เป็นป่าที่สวยมากๆ...เต่าทอง...ตั๊กแตนกิ่งไม้...ผีเสื้อ..สวยมากๆ..และที่ขาดไมได้ ...ยุง ...-*-...กัดจังงงงง...วุ้ย สร้างฝายก็จะแบ่งเป็นสองทีม..แต่ละทีมซัดกันไปทีมละ สิบกว่าฝาย...สุดยอดดด...หลังจากนั้นกินข้าวในป่า...ได้อารมณ์จิงๆ...ถ่ายรูปเป็นที่ระลึก...แล้วเย้!!!! ต่อไปก้อเดินเข้าปดูสถานที่ถ่ายทำโฆษณา...เป็นฝายที่สร้างเป็นชั้นๆ...มองไกลๆคล้ายน้ำตก...สวยมากกกกก เด๋วดูในรูปเอาเองนะ...ไม่มีคำอธิบายจิงๆ อ่ะ..สวยเกินนนหลักจากเอาเท้าแช่น้ำ ..เย็นสดชื่นกันไป...ก็เดินกลับเข้าที่บ้านพัก...

 

 

 

...มาอีกแล้วครับท่าน...มันมาอีกแล้ว...อารมณ์เหงาแบบนี้...

...ก็รู้สึกดีดีดี มองเธอเดินมา ก็รู้สึกดีดีดี..มองเธอเดินไป...

..ก็ได้แต่มองไปมองมา...จนจะแก่ตายอยู่แล้วววววววว

ป.ล.แหะๆ..แอบบ่นนิดนึง

....

ตอนนี้เราไม่ได้กำลังมองหาใครหรอก...แต่เรารอให้คนคนนั้นเดินเข้ามาในชีวิตเรามากกว่า

...

บางคนอาจจะคิดว่า...เพราะอยู่เฉยๆ มัวแต่เรียน ไม่ออกไปเปิดหูเปิดตาอยู่อย่างนี้รึป่าว

...ถึงไม่เจอใครคนนั้นซักที...

แต่..ขอถามหน่อย...หากออกไป...เจอผู้คนแปลกหน้า แปลกตา

แล้วถูกตา ถูกใจ...แล้วเราจะต้องทำยังไงหรอ

..เดินเข้าไปคุย เข้าไปทำความรู้จัก...งั้นหรอ

ช่วยตอบหน่อยสิ...

เพราะที่เราเคยรู้สึกมากับการที่ออกไปเปิดโลกกว้างพบเจอผู้คนมากมาย

แล้วรู้สึกดีๆกับเค้า...แต่เค้าไม่ได้รู้สึกดีกับเราด้วยเลย...มันจะอยู่อย่างไหนล่ะถึงจะมีความสุขมากกว่า

...

ตอนนี้...เรามองเห็นแค่ตัวเรา...คนเดียว..เท่านั้น -_-

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

จั๊ด จา ดา ดั๊ด...จั๊ด จั๊ด จา ดา ดั๊ด..วู้ว

...ถูกใจ เธอจนได้...ถูกใจ เธอจนได้

เมื่อเธอมาทำให้..จิตใจของชั้นเต้นรัว

ยิ่งเจอก็ยิ่งชอบ

ยิ่งชอบก็ยิ่งกลัว..รู้ไหม คนดี

อย่าทำให้รักเดี๋ยวมันหลง..เดี๋ยวมันรัก

ชั้นตั้งหลักไม่ทัน เดี๋ยวจะรั้งไว้ไม่ไหว

รักมันปักหัวใจทำไง..จะดึงเท่าไหร่ก็ดึงไม่ออก

อย่าทำให้คิดถ้าไม่รักชั้นซักนิด

เข้าใจผิดขึ้นมาชั้นไม่รับผิดชอบ

มาทำให้เคลิ้มตลอด...ถ้าเผลอไปกอดแล้วเธอจะว่ายังไง....

....

บางทีเธอก็ใช่บางทีก็ไม่ใช่...อย่าเลยเธอชั้นไหว้อย่าทำให้ชั้นใจสั่น

บอกมาแค่สั้นๆ...."ถ้ารักชั้นเหมือนกันก็ว่ากันไป"....

แล้วเจอกันใหม่นะจ้ะ ....พ่อหนุ่มมือกลองสุดน่ารัก o(>__<)o  จุ๊บๆ